“Газраил ут”

 Ул миңа бик нык тәэсир итте. Хикәям булган хәлләргә нигезләнеп язылды.

   Безнең урам башында беренче өй – Мәр-Нишләп утыра икән ул? – диде Айзилә гаҗәпләнеп.

- Шуңа аның куллары, бармаклары кәкрәеп беткәннәрдер инде, - диде Айзилә. Аның тавышында кызгану ишетелде. Башка вакыттагы кебек капка төбендә сөйләшеп тормадык, җылы өйләргә ашыктык.

ям әби кылт итеп искә төште. Бер дә телевизор карамыйча ничек яши икән ул?Әнидән сораган идем: “Әй, кызым, ачның күзе – икмәктә, тукның күзе – хикмәттә. Өен җылытырга йомычка җыеп йөргән кешегә телевизор кирәк түгел шул”, - дип кенә куйды. Аңлап бетермәдем, иртәгә, Мәрьям әбинең үзеннән сорашырга булып йокларга яттым.

   Балалар, хатын – кызлар колонкадан йортка таба тезелдек. Әтиләр, абыйлар – йорт тирәсендә. Йөзләп чиләк әле сулы килеш, әле бушаганы кулдан – кулга йөреп тора. Утның кызуы битләргә бәрелә, әтиләр ничек түзәләрдер! Ниһаять, янгын сүндерү машинасы күренде. Миңа бу вакыт бик озак тоелган иде, 20 минутлап кына узган булып чыкты. Янгын сүндерүчеләр тиз – тиз шлангларын суздылар һәм көчле су ташкынын котырган утка юнәлттеләр. Берникадәр вакыттан соң явыз, куркыныч ут күзгә күренеп юашланды. Без читкәрәк китеп бастык. Шунда мин апаларның сүзләренә иг-   Мәрьям әбине карап, мичләренә утыннар хәстәрләп торучы Әлфинур апай сөйли иде бу сүзләрне.

   Мин тәрәзә янына килеп бастым. Әле һаман янгын сүндерүчеләр әбинең ятим нигезендә кайнашалар. Таратып ташланган, кисәүгә калган бүрәнәләр анда – санда җемелдәп алалар, күз кысалармыни... “Кешеләр, сак булыгыз! Безнең җылыга, матурлыкка, көчкә алданмагыз!Ут белән дус булыгыз! Менә ничә миллион – миллиард еллар инде ут кешегә хезмәт итә. Алга таба да шулай булыр! Ләкин ваемсызланмагыз. Ваемсыз булсагыз, ут сезнең дошманыгызга, алай гына түгел газраилегезгә әверелер”, -дип әйтә кебек тоелды миңа бу җемелдәвек утлар.